Weinig edelstenen hebben zo'n mooi ontstaansverhaal. In 1893 onderzocht scheikundige Henri Moissan gesteentemonsters uit een meteorietkrater in Arizona toen hij kleine, schitterende kristallen ontdekte. Hij was ervan overtuigd dat hij diamanten had gevonden — diamanten uit de ruimte, nota bene. Dat was niet zo. Jaren later identificeerden wetenschappers ze als siliciumcarbide, en het mineraal werd ter ere van hem moissanite genoemd. Moissan zelf won in 1906 de Nobelprijs voor Scheikunde, dus een mislukking kun je die vergissing moeilijk noemen.
Natuurlijke moissanite is bijna onvoorstelbaar zeldzaam, daarom wordt de moissanite die vandaag in sieraden schittert in het laboratorium gekweekt — de wetenschap doet wat de geologie liet liggen. In het afgelopen decennium heeft het stilletjes verlovingsringen, tennisarmbanden, oorbellen en zo'n beetje alles wat licht vangt veroverd.
Vergelijkingen met diamant zijn onvermijdelijk, en moissanite gaat ze niet uit de weg. Met 9,25 op de schaal van Mohs is het stevig genoeg om het dagelijks leven zonder klagen te doorstaan. De brekingsindex is zelfs hoger dan die van diamant — dat betekent meer vuur, meer schittering, soms bijna een tikje theatraal.
Naast moissanite ziet zirkonia eruit als de invaller die het is. Zirkonia krast, wordt troebel en dof; moissanite blijft gewoon jarenlang stralen.
En dan is er nog het geweten. Nu er steeds meer zorgen zijn over de milieuschade van mijnbouw en conflictdiamanten, vertelt moissanite een helderder, zachter verhaal — luxe waar u niet twee keer over hoeft na te denken.
Briljant, duurzaam, ethisch en verfrissend betaalbaar: moissanite biedt de romantiek van een diamant — zonder de rekening die daar traditioneel bij hoort.
Geniet van deze mooie reis met VANSTELLA :)
Met vriendelijke groet,
X. B
