Niewiele kamieni szlachetnych może pochwalić się tak dobrą historią. W 1893 roku chemik Henri Moissan badał próbki skał z krateru meteorytowego w Arizonie, gdy natrafił na maleńkie, olśniewające kryształy. Był przekonany, że znalazł diamenty — i to z kosmosu. Mylił się. Kilka lat później naukowcy ustalili, że to węglik krzemu, a minerał nazwano na jego cześć moissanitem. Sam Moissan otrzymał w 1906 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii, trudno więc nazwać tę pomyłkę porażką.
Naturalny moissanit jest niemal niewyobrażalnie rzadki, dlatego ten, który dziś lśni w biżuterii, powstaje w laboratorium — nauka zrobiła to, czego geologii nie chciało się zrobić. W ciągu ostatniej dekady po cichu podbił pierścionki zaręczynowe, bransoletki tenisowe, kolczyki i właściwie wszystko, co łapie światło.
Porównania z diamentem są nieuniknione, a moissanit się ich nie boi. Z twardością 9,25 w skali Mohsa bez trudu znosi codzienne życie. Jego współczynnik załamania światła przewyższa nawet diamentowy — to znaczy więcej ognia i więcej błysku, czasem wręcz teatralnie.
Przy nim cyrkonia wygląda jak dublerka, którą jest. Cyrkonia się rysuje, mętnieje i matowieje; moissanit po prostu lśni dalej, rok po roku.
Jest jeszcze sumienie. Wobec rosnących obaw o wpływ górnictwa na środowisko i o krwawe diamenty moissanit opowiada czystszą, łagodniejszą historię — luksus, nad którym nie musisz się dwa razy zastanawiać.
Błyszczący, trwały, etyczny i zaskakująco przystępny cenowo: moissanit daje romantyzm diamentu bez rachunku, który tradycyjnie się z nim wiąże.
Ciesz się tą piękną podróżą z VANSTELLA :)
Z serdecznymi pozdrowieniami,
X. B
